English information page
vc Majella

50 Tinten Blauw

Ruim drie jaar geleden verscheen het verhaal ’50 Tinten Blauw’ in de Varia. Een verhaal vol hartstocht en intrige dat zich binnen de vereniging afspeelt. Bij publicatie in de Varia in 2015 bleef het bij een eerste aanzet, zonder dat er ooit een vervolg kwam. Tot nu, in het jaar dat wij ons 50-jarig bestaan vieren. De soap gaat verder! 

Hier is het eerste deel nogmaals, om weer midden in het verhaal te zitten op het moment dat de nieuwe Varia volgende week in de Heksenketel ligt. 

Als ze even opkijkt van haar gesprek met haar uitgelaten teamgenoten – ze hebben net met 4-0 gewonnen – ziet ze hem zitten. Hij voert het hoogste woord te midden van zijn makkers uit zijn eigen team. Hij is pas net bij de vereniging, maar doet alsof hij al jaren zijn sporen heeft verdiend.

Normaal gesproken zou ze niet twee keer omkijken naar zo’n figuur, maar hij heeft iets. Ze kan er niet direct de vinger op leggen. Het zouden zijn ogen kunnen zijn. Die helderblauwe kijkers die je, op het moment dat hij je aankijkt, je een gevoel geven alsof je weer een meisje van zestien bent en een appje van de hunk uit de klas krijgt.

Misschien zijn het zijn volleybalbewegingen wel. Hoe ze het ook wendt of keert, altijd heeft ze een zwak voor mooie techniek gehad. En wat hij doet in een volleybalveld is het beste te vergelijken met Jeremy Wotherspoon of Jan Bos op de schaats. Een feilloze techniek, waardoor het spelletje zo gemakkelijk lijkt. Alsof het hem geen enkele moeite kost. Wellicht heeft hij daarom wel een aura van onoverwinnelijkheid om hem heen.

Ze schrikt op uit haar gedachten als hij van zijn barkruk stapt. Hij zegt in het voorbijgaan nog iets tegen een ploeggenoot die hem toelacht en een aanmoedigende hand op zijn schouder legt. Met een paar stappen staat hij bij haar tafel en schuift een stoel bij. Even weet ze niet meer wat ze moet doen.

Haar vriendin, met wie ze al enkele jaren bij de vereniging speelt, knipoogt en geeft met een subtiele hoofdbeweging aan dat ze ervoor moet gaan. Het is vreemd nu hij opeens zo vlak voor haar zit. Ze probeert een openingszin te bedenken, maar komt niet verder dan een voorzichtig ‘Eeeeeeeeeh….’. Gelukkig neemt hij het woord.

“Hoi, mag ik jou vanavond versieren?” Even is ze totaal verrast. Normaal gesproken begint een jongen altijd een gesprekje over de wedstrijd die ze net gespeeld heeft, of vraagt hij wat zij eigenlijk in het dagelijks leven doet. Maar niet Mister Blue, zoals hij binnen haar team al gekscherend is genoemd. 


Hij ziet dat ze lichtelijk van haar stuk is gebracht en pakt meteen door. “Als we nu gewoon even een paar uur doorspoelen en wij zitten nog steeds hier tegenover elkaar. We hebben wat gepraat over jouw leven. Je doelen, je wensen, je fantasieën. Na een paar drankjes extra zijn we beiden lekker ontspannen en het eerste informele fysieke contact hebben we dan gehad.”

Hij glijdt zijn arm over tafel en streelt haar zachtjes over haar hand, terwijl hij haar blijft aankijken met die diep azuurblauwe ogen. Ze merkt dat haar ademhaling oppervlakkiger is geworden.

“Je lach betovert me die hele tijd en voordat ik er erg in heb, veeg ik een haarlok die voor je ogen is gevallen achter je oor. Met de toppen van mijn vingers vervolg ik mijn weg langs je hals om uiteindelijk langs je kaaklijn bij je kin uit te komen.”

Terwijl hij betoverend praat, voert hij uit wat hij haar vertelt. “Je bent prachtig zo van dichtbij.” Heel langzaam is hij met zijn gezicht tot vlak voor dat van haar gekomen. “Mag ik je zoenen?, zou ik je dan vragen. En met heel mijn hart hoop ik dat je je dan zult overgeven aan het gevoel dat tussen ons bestaat.”

Vlak voordat hij met zijn mond bij haar lippen is, staat hij op. Heel even zit ze daar met haar mond licht geopend. Ze sluit haar ogen langzaam en zucht diep. Dan kijkt ze op en ziet nog net hoe hij rechtsaf slaat. Voor de bar langs richting de toiletten. Haar in een staat van verbijstering achterlatend.

Lees het vervolg in de Majella Varia van 2 november!